Beni Ben Yapan Yalnızlığım

BENİ BEN YAPAN YALNIZLIĞIM

Bazen,

Bu şehrin kalabalık sokaklarında

Yalnızım

Adımlarım, kaldırım taşlarını yontar.

Bazen de,

O kadar çok kalabalığımdır ki

Sanki

Kaldırım taşları kalbini kırar

Sokaklarda boğulurum,

Yorgunluktan değil,

Yalnızlıktan

Dayasam da sırtımı kendi gölgeme

O da sırtını bana dayar

Bir arkadaş, dost gibi

Doğmayan gün,

Batan güneş gibi

Belki de,

Kalpsizdir yâda dilsiz

Kör veya sağır

Yine de katılır sohbetime

Dinler gözler özler

Tıpkı özlediğim gibi,

Ben gibi

Ya sonra

Masmavi Akdeniz’in ateşten kumsalına akarız

O bana türküler yakar, ben ona içimi açarım

Tıpkı

Kayalara vuran o hırçın dalgalar gibi

Gözlerimden göçüp giden martılar gibi

Sen gibi

Ben gibi

BİZ  gibi

Artık,

Bu kentin sokaklarında, koşmaktan, yoruldum,

Gömsem,

Şu beton yığınlarının altına özgürlüğümü

Bir kendime yanarım

Birde BENİ BEN YAPAN YALNIZLIĞIMA

http://www.siirzamani.org/oku/8807/beni_ben_yapan_yalnizligima_ali_kaplan_siiri_seslendirme_remziye_celik_?fbclid=IwAR069ttRLXdRrV2cbHSRntgarNLDum_LAq1iCfqwcXwsmUjWJkZvjaPkZew