ÖLDÜĞÜMÜN İLK GÜNÜ

ÖLDÜĞÜMÜN İLK GÜNÜ

Ölüm haberim tez duyulur ve yayılır. Bir şok olur bilenler, en son halimi hatırlayanlar.
Sosyal medya ve mesajları okuyanlar ne kadar çok seveni varmış derler. Hep güzel sözlerdir. Bir çok arkadaş ya profilden alınan ya da onunla olduğumuz bir resmi paylaşır anmak için.
Tanıyan tanımayan da bir rahmet okur.
Sevenler toplaşır cenaze evinde. Ağlarlar kimi de ağlayanı görünce kendi acıları aklı gelir ve hatırasına ağlar. Gitmiştir artık ardından ağlanan ve “iyiydi” denen kişi. İstesen de elini tutamazsın. Omuzunda ağlayamazsın artık.
Mevsim önemlidir. Çok soğuk ve yağmurlu hele de yaz sıcağı ise biraz daha farklı olur gelene. Tatil de olan gelmez. Mesaj yazar, belki de tanıdığını, yakınını arar.
İlk gün bu daha bitmedi elbet.
Ya; eş, çoluk çocuk. Velhasıl onlarda durmaz döker gözyaşını. Eş durmaz eder feryat figan.
Hüzün vardır. Acı vardır . Sağ ise ana baba durmaz ağlar. Eş, çocuk zorlanır elbette.
Kapanmayacak yaradır çok sevenler için.
Daha devam ediyor
Bitmedi gün.
Hızlıca cenazeyi defnetme/gönderme süreci devam eder. Artık o yaşadığı yerde bedeni olmayacaktır. Bedeni yeni yerine gönderilmek istenir bir an önce. Hızlıca örtülür toprak olan yeni evi. Yolcu yoluna gerektir misali.
Mezarlık, kabir derken hızlıca yeni evine özenle yerleştirilir bedeni.
Cenaze yakınları ile orada vedalaşılır. Kimi cenaze evine döner. Bir kaç gün gelen giden derken yavaş yavaş O’nsuzluğa alışır insan. “Acıyı unutma ama acı hayatını esir almasın” dediğim aklına gelir sevenlerimin. Yavaş yavaş dönülür hayata. Çünkü hayat devam ediyordur herkes için. Acı ise sevenlerinin içinde yaşamaya devam eder.
Ölen yeni yerindedir. Geleni olursa sevinir. Gelmeyince ne olacak ki. Karanlık bir yerdir orası.
Zaten yalnızdır orada…
O kadar sevene elveda demeden devam eder…